Frank Steyaert koesterde al lang de wens om zijn werk te laten dialogeren met een kerkgebouw; niet enkel omdat de hoogten en verten een tijdloos ruimtelijk gevoel geven waar kunst kan “ademen”, maar ook en vooral omwille van de gewelfconstructies, die zijn inspiratiebron vormen. Bij deze gelegenheid toont Steyaert één aspect van zijn omvangrijk oeuvre: de “scheepswrakken”.

Frank Steyaert studeerde aanvankelijk bouwkunde. Vanuit zijn interesse voor architectuur ontstonden in de jaren ’80 zijn eerste “bootvormen”. Schepen zijn, constructief gezien, verwant aan kerken. Het houten gebinte van de dakarchitectuur van een romaanse of een gotische kerk is bijna identiek aan de geribde houten constructie van een boot, wanneer die ondersteboven zou liggen. De benaming het “schip” van de kerk is hiervan afgeleid. De gewelfconstructie treft men ook aan bij de nervenconstructie van een blad van een boom, het rugschild van een insect of de borstkas van een mens.

De werken van Frank Steyaert zijn vervaardigd met een pijnlijke precisie, een ongelofelijke zin voor detail en een doorgedreven techniek, die de zeggingskracht van het werk ondersteunt. Wie de werken nauwgezet onderzoekt, vindt verborgen spleten en holtes met complete interieurs met deurtjes, luikjes, vismandjes en allerlei vergane voorwerpen .

Deze werken zijn echter metaforen voor gekwetste individuen die hun eigen leven leiden. De scheepsrompen zijn als het ware cocons met een verborgen inhoud.
De gracieuze vormen van een schip hebben ooit de kracht van het water moeten trotseren om vooruit te komen, op weg naar een doel, een verlangen, een bestemming. Ze zijn beschadigd en gelouterd en dragen het onvermijdelijke drama van vergankelijkheid in zich.

Eén van de meest recente werken draagt de titel “Het Teruggevonden Verhaal”.
In een plattegrond ziet men in reliëf als het ware een archeologische site waar pas gedeelten van een vergaan schip zijn vrijgekomen en waarbij men als toeschouwer een “ontdekkingstocht” onderneemt. Ook in het Caermersklooster kan men wegdromen bij een afgebladderde wand die een gelaagdheid van diverse oude muurschilderingen uit verschillende periodes vertoont.
Ze hebben elk een eigen verhaal. Ze vormen een reis doorheen de tijd, net zoals bij “Het Teruggevonden Verhaal”, dat in dezelfde ruimte gepresenteerd wordt.

De werken van Frank Steyaert hebben een grote geladenheid. Ze handelen over liefde, verlangen, vergankelijkheid en afscheid. De bootvormen symboliseren de reis doorheen de levenscyclus. Op een sublieme wijze weet hij tijdloze schoonheid en verval te verenigen in zijn werk. Tegelijk gelden zijn sculpturen voor het introverte en ondoorgrondelijke deel van onze eigen persoonlijkheid. Voor het tot stand komen van zijn werk hanteert Steyaert de oermaterie bij uitstek, klei door het vuur gebakken en tot stilte versteend.

De werken voor deze tentoonstelling komen uit Belgische musea, privé-verzamelingen en het atelier van de kunstenaar.

The World Cup

In de nabijheid van het Caermersklooster bevindt zich de woning van Frank Steyaert, die eveneens bezocht kan worden. Wie onder de indruk was van de middeleeuwse architectuur van het Caermersklooster zet hiermee zijn tocht verder in dezelfde sfeer. Het eigenzinnig “biotoop” van de kunstenaar is een architectuur uit de 15e eeuw, gerestaureerd in dezelfde periode als het Caermersklooster. Achter de twee stemmige middeleeuwse huisjes vormt een moderne, heldere tentoonstellingsruimte het decor voor de gelegenheidstentoonstelling “The World Cup”.
Hiervoor ontwierpen internationale kunstenaars kopjes en bordjes die het functionele ver overschrijden.